۱۵۵ مطلب با موضوع «داستان» ثبت شده است

مادر دروغگو ...

پسر هشت ساله‌ای مادرش فوت کرد و پدرش با زن دیگری ازدواج کرد. یک روز پدرش از او پرسید: «پسرم به نظرت فرق بین مادر اولی و مادر جدید چیست؟»

پسر با معصومیت جواب داد: «مادر اولی‌ام دروغگو بود اما مادر جدیدم راستگو است.»

پدر با تعجب پرسید: «چطور؟»

پسر گفت: «قبلاً هر وقت من با شیطنت هایم مادرم را اذیت می‌کرم، مادرم می‌گفت اگر اذیتش کنم از غذا خبری نیست اما من به شیطنت ادامه می‌دادم. با این حال، وقت غذا مرا صدا می‌کرد و به من غذا می‌داد. ولی حالا هر وقت شیطنت کنم مادر جدیدم می‌گوید اگر از اذیت کردن دست برندارم به من غذا نمی‌دهد و الان دو روز است که من گرسنه‌ام.»


Sina Moradi

  • نظرات [ ۱۱ ]
    • سینا مرادی
    • سه شنبه ۱۳ بهمن ۹۴

    داستانی زیبا از سلطان محمود غزنوی

    سلطان محمود غزنوی شبی هر چه کرد ؛ خوابش نبرد ، 

    غلامان را گفت : حتما به کسی ظلم شده ؛ او را بیابید. 

    پس از کمی جست و جو ؛ غلامان باز گشتند و گفتند : سلطان به سلامت باشد ، دادخواهی نیافتیم .

    اما سلطان را دوباره خواب نیامد ؛ پس خود برخواست و با جامه مبدل ، از قصر بیرون شد ؛

    در پشت قصر خود ؛ ناله ای شنید که میگفت خدایا : 

    سلطان محمود هم اینک به خوشی در قصر خویش نشسته و در نزدیک قصرش اینچنین ستم میشود ؛ 

    سلطان گفت : چه میگویی؟

    من محمودم و از پی تو آمده ام ؛ بگو ماجرا چیست؟ 


    آن مرد گفت : یکی از خواص تو که نامش را نمیدانم ؛ شبها به خانه من می آید و به زور ، زن من را مورد آزار و اذیت و تجاوز قرار میدهد .

    سلطان گفت : اکنون کجاست؟ 

    مرد گفت: شاید رفته باشد .

    شاه گفت : هرگاه آمد ، مرا خبر کن ؛ و آن مرد را به نگهبان قصر معرفی کرد و گفت : 

    هر زمان این مرد ، مرا خواست ؛ به من برسانیدش حتی اگر در نماز باشم .


    شب بعد ؛

    باز همان سرهنگ به خانه آن مرد بینوا رفت ؛ مرد مظلوم به سرای سلطان شتافت .


    سلطان محمود ؛ با شمشیر برهنه به راه افتاد ، در نزدیکی خانه صدای عیش مرد را شنید ؛ 

    دستور داد تا چراغها و آتشدانها را خاموش کنند آنگاه ظالم را با شمشیر کشت . 

    پس از آن دستور داد تا چراغ افروزند و در صورت کشته نگریست ؛

    پس ؛ در دم سر به سجده نهاد ،


    آنگاه صاحب خانه را گفت قدری نان بیاورید که بسیار گرسنه ام . 

    صاحبخانه گفت : پادشاهی چون تو ؛ چگونه به نان درویشی چون من قناعت توان کردن؟

    شاه گفت: هر چه هست ؛ بیاور .

    مرد پاره ای نان آورد و از شاه سبب خاموش و روشن کردن چراغ و سجده و نان خواستن سلطان را پرسید ؛


     سلطان در جواب گفت:

    آن شب که از ماجرای تو آگاه شدم ؛ با خود اندیشیدم در زمان سلطنت من ؛ کسی جرأت این کار را ندارد مگر یکی از فرزندانم ؛ 

    پس گفتم چراغ را خاموش کن تا محبت پدری ؛ مانع اجرای عدالت نشود ؛

    چراغ که روشن شد ؛ دیدم بیگانه است ؛

    پس سجده شکر گذاشتم . 

    اما غذا خواستنم از این رو بود که از آن شب که از چنین ظلمی در سرزمین خود آگاه شدم؛ 

    با پروردگار خود پیمان بستم لب به آب و غذا نزنم تا داد تو را از آن ستمگر بستانم .

    اکنون از آن ساعت تا به حال چیزی نخورده ام. 


     گر به دولت برسی ؛ مست نگردی ؛ مردی

     گر به ذلت برسی ؛ پست نگردی ؛ مردی


     اهل عالم همه بازیچه دست هوسند 

     گر تو بازیچه این دست نگردی ، مردی.


    برگرفته از کانال infostory

    Sina Moradi

  • نظرات [ ۸ ]
    • سینا مرادی
    • شنبه ۱۰ بهمن ۹۴

    باید جدا بشیم

    پســر : سـلـام عــزیـــزم، چطــوری؟

    دختــر : سـلـام گلـــم، خیـلی بــد ..

    پســر : چــرا؟ چی شــده؟

    دختــر : بـایـد جـدا بشیـــم

    پســر : چـــــــــرا ؟

    دختــر: یــه خـانـوادہ ای مـن رو پسنــدیــدن واســه پســرشــون، خـانـوادہ منــم راضیــن ...

    الـانــم بـایــد ازت تشکر ڪنــم بخـاطـر همـه چیــز و بـایــد بــرم خــونـه

    چــون مـــادر پســرہ اومــدہ میخــواد مــن رو ببینــه …

    پســر : اشکات رو پــاک کن تا بهتـــر جلــو چشــم بیـــای …

    چــون مــادرم نمیخــواد عــروسـش رو غمگیــن ببینــه !!!


    * سلامتی دختر پسرای وفادار به عشق *

    اگه هنوزم وجود داشته باشن

  • نظرات [ ۱۴ ]
    • سینا مرادی
    • سه شنبه ۶ بهمن ۹۴

    سردترین زمستان در تاریخ معاصر

    سرخ پوستان از رئیس جدید می پرسن: آیا زمستان سختی در پیش است؟

    رئیس جوان قبیله که نمی‌دونسته، جواب میده برای احتیاط برید هیزم تهیه کنید.

    بعد میره به سازمان هواشناسی کشور زنگ میزنه: آقا امسال زمستون سردی در پیشه؟

    پاسخ: این‌طور به نظر میاد، پس رئیس، دستور میده که بیش‌تر هیزم جمع کنند و بعد یه بار دیگه به سازمان هواشناسی زنگ میزنه: شما نظر قبلی تون رو تایید می کنید؟

    پاسخ: صد در صد، رییس دستور میده که تمام افراد توانشون رو برای جمع آوری هیزم بیش‌تر جمع کنند. بعد دوباره به سازمان هواشناسی زنگ میزنه: آقا شما مطمئنید که امسال زمستان سردی در پیشه؟

    پاسخ: بگذار اینطوری بگم؛ سردترین زمستان در تاریخ معاصر!!!

    رئیس: از کجا می‌دونید؟

    پاسخ: چون سرخ پوست‌ها دیوانه وار دارن هیزم جمع می‌کنن!!

    خیلی وقت‌ها ما خودمان مسبب وقایع اطرافمان هستیم!


    Sina Moradi

  • نظرات [ ۱۰ ]
    • سینا مرادی
    • يكشنبه ۲۷ دی ۹۴

    زیباترین سیرک

    چارلی چاپلین می گوید: با پدرم سیرک رفته بودیم توی صف خرید بلیط زن وشوهری با چهار فرزندشان جلوی ما بودند که با هیجان زیادی در مورد شعبده بازی هایی که قرار بود ببینند، صحبت می‌کردند.

    وقتی به باجه بلیط فروشی رسیدند، متصدی باجه، قیمت بلیط‌ها را به آن‌ها اعلام کرد.

    ناگهان رنگ صورت مرد تغییرکرد و نگاهی به همسرش انداخت. معلوم بود که مرد پول کافی نداشت و نمی‌دانست چه بکند و به بچه‌هایی که با آن علاقه پشت او ایستاده بودند چه بگوید. ناگهان پدرم دست در جیبش برد و یک اسکناس صد دلاری بیرون آورد و روی زمین انداخت. سپس خم شد و پول را از زمین برداشت به شانه مرد زد و گفت: ببخشید آقا، این پول از جیب شما افتاد! مرد که متوجه موضوع شده بود، همان طور که بهت زده به پدرم نگاه می کرد گفت: متشکرم آقا.

    مرد شریفی بود ولی درآن لحظه برای اینکه پیش بچه ها شرمنده نشود، کمک پدرم را قبول کرد.

    بعد از این که آن‌ها داخل سیرک شدند، من و پدرم آهسته از صف خارج شدیم و به طرف خانه برگشتیم و من در دلم به داشتن چنین پدری افتخار کردم.

    " آن سیرک زیباترین سیرکی بود که به عمرم نرفته بودم "

    ثروتمند زندگی کنیم به جای آن‌که ثروتمند بمیریم ...


    «مطمئن نیستم این داستان واقعی هست یا نه ولی قشنگ بود گذاشتم.»


    Sina Moradi

  • نظرات [ ۱۲ ]
    • سینا مرادی
    • سه شنبه ۲۲ دی ۹۴

    با سوادان بیشتر در معرض لگد خرند!!

    گویند در گذشته دور، در جنگلی شیر حاکم جنگل بود و مشاور ارشدش روباه بود و خر هم نماینده‌ی حیوانات در دستگاه حاکم بود.

    با وجود ظلم سلطان و تایید خر و حیله روباه همه حیوانات، جنگل را رها کرده و فراری شدند، تا جایی که حاکم و نماینده و مشاورش هم تصمیم به رفتن گرفتند. در مسیر گاهگاهی خر گریزی میزد و علفی می‌خورد. روباه که زیاد گرسنه بود به شیر گفت اگر فکری نکنیم تو و من از گرسنگی می‌میریم و فقط خر زنده می‌ماند، زیرا او گیاه خوار است، شیر گفت: چه فکری داری؟ روباه گفت: خر را صدا بزن و بگو ما برای ادامه مسیر نیاز به رهبر داریم. و باید از روی شجره‌نامه در بین خود یکی را انتخاب کنیم و از دستوراتش پیروی کنیم. قطعا تو انتخاب می‌شوی و بعد دستور بده تا خر را بکشیم و بخوریم.

    شیر قبول کرد و خر را صدا زدند و جلسه تشکیل دادند، ابتدا شیر شجره‌نامه‌اش را خواند و فرمود: جد اندر جد من حاکم و سلطان بوده‌اند! و بعد روباه ضمن تایید گفته‌ی شیر گفت: من هم جد اندر جدم خدمتکار سلطان بوده‌اند، خر تا اندازه ای موضوع را فهمیده بود و دانست نقشه‌ی شومی در سر دارند گفت: من سواد ندارم شجره‌نامه‌ام زیر سمم نوشته شده، کدامتان باسواد هستین آن را بخوانید، شیر فورا گفت: من باسوادم و رفت عقب خر تا زیر سمش را بخواند، خر فورا جفتک محکمی به دهان شیر زد و گردنش را شکست.

    روباه که ماجرا را دید رو به عقب پا به فرار گذاشت، خر او را صدا زد و گفت: بیا حالا که شیر کشته شده بقیه راه را باهم برویم، روباه گفت: نه من کار دارم، خر گفت چه کاری؟ گفت: می خواهم برگردم و قبر پدرم را پیدا کنم و هفت بار دورش بگردم و زیارتش کنم که مرا نفرستاد مدرسه تا با سواد شوم وگرنه الان بجای شیر، گردن من شکسته بود.

    (مثنوی معنوی: مولانا جلال‌الدین محمد بلخی)


    Sina Moradi

  • نظرات [ ۴ ]
    • سینا مرادی
    • چهارشنبه ۱۶ دی ۹۴

    قهوه‌ی شور

    پسری، دختری را که قرار بود تمام زندگی‌اش شود برای اولین بار به کافی شاپ دعوت کرد، تا به او اعلام کند که قصد ازدواج با او را دارد، در حال نشستن پشت میز پسر سفارش قهوه داد،  

    سپس رو به پیشخدمت کرد و گفت لطفا نمک هم بیاور، 

    اسم نمک که آمد دختر و  تمام افراد حاضر یک مرتبه به پسر خیره شدند، پسر نمک را در قهوه ریخت و آرام خورد، دختر با تعجب گفت قهوه شور میخوری؟


     پسر جواب داد بچه که بودم خانه مان کنار دریا بود ، در ماسه ها بازی میکردم و طعم شور دریا را میچشیدم، 

    حالا دلتنگ خانه‌ی کودکی شده‌ام، قهوه شور مرا یاد کودکی‌ام می اندازد، 


     ازدواج انجام شد و چهل سال تمام هر وقت دختر قهوه درست میکرد، داخل فنجان شوهرش نمک میریخت، 


    پس از چهل سال عاشقانه زندگی کردن، مرد فوت کرد و نامه‌ای خطاب به همسرش برجای گذاشت:


    همسر عزیزم ببخش که چهل سال تمام به تو دروغ گفتم، آن روز آنقدر از دیدنت خوشحال و هیجان زده شده بودم که به اشتباه به جای شکر درخواست نمک کردم، چهل سال تمام قهوه شور خوردم و نتوانستم به تو بگویم، بدترین چیز در دنیا قهوه شور است، اگر بار دیگر به دنیا بازگردم و باز هم داشتن تو وابسته به خوردن قهوه شور باشد، تمام عمر شورترین قهوه دنیا را به خاطر چشمان پر از مهر و محبت تو خواهم خورد ...


    Sina Moradi

  • نظرات [ ۷ ]
    • سینا مرادی
    • جمعه ۴ دی ۹۴

    شرط عشق

    جوانی چند روز قبل از عروسی آبله‌ی سختی گرفت و بستری شد …

    نامزد وی به عیادتش رفت و در میان صحبت‌هایش از درد چشم خود می‌نالید

    بیماری زن شدت گرفت و آبله تمام صورتش را پوشاند …

    مرد جوان عصا زنان به عیادت نامزدش می‌رفت و از درد چشم می‌نالید.

    موعد عروسی فرا رسید زن نگران صورت خود که آبله آن را از شکل انداخته بود و شوهر او هم کور شده بود !

    مردم می‌گفتند چه خوب عروس نازیبا همان بهتر که شوهرش نابینا باشد …

    ۲۰سال بعد از ازدواج زن از دنیا رفت، مرد عصایش را کنار گذاشت و چشمانش را گشود …

    همه تعجب کردند …

    مرد گفت: من کاری جز شرط عشق را به جا نیاوردم!


    Sina Moradi

  • نظرات [ ۱ ]
    • سینا مرادی
    • جمعه ۲۰ آذر ۹۴

    شعور و شهوت

    حتما حتما حتما با دقت تا آخرش بخونید خیلى عالیه 


    "جان بلانکارد” از روی نیمکت برخاست

    لباس ارتشی‌اش را مرتب کرد و به تماشای انبوه مردم که راه خود را از میان ایستگاه قطار بزرگ مرکزی پیش می‌گرفتند مشغول شد.

    او به دنبال دختری می‌گشت

    که چهره‌ی او را هرگز ندیده بود 

    اما قلبش را می شناخت

    دختری با یک گل سرخ.

    از سیزده ماه پیش دلبستگی‌اش به او آغاز شده بود.

    از یک کتابخانه ی مرکزی در فلوریدا، با برداشتن کتابی از قفسه ناگهان خود را شیفته و مسحور یافته بود.

    اما نه شیفته‌ی کلمات کتاب !!! بلکه شیفته‌ی یادداشت‌هایی با مداد، که در حاشیه‌ی صفحات آن به چشم می‌خورد.

    دست خطی لطیف که بازتابی از ذهنی هوشیار و درون بین 

    و باطنی ژرف داشت.

    در صفحه ی اول ” جان” توانست نام صاحب کتاب را بیابد: 

    “دوشیزه هالیس می نل"

    با اندکی جست و جو و صرف وقت توانست نشانی دوشیزه هالیس را پیدا کند.

    ” جان ” برای او نامه ای نوشت و ضمن معرفی خود از او درخواست کرد که به نامه نگاری با او بپردازد. 

    روز بعد جان سوار کشتی شد تا برای خدمت در جنگ جهانی دوم عازم شود.

    در طول یکسال و یک ماه پس از آن، آن دو به تدریج با مکاتبه و نامه نگاری به شناخت یکدیگر پرداختند.

    هر نامه همچون دانه ای بود 

    که بر خاک قلبی حاصلخیز فرو می افتاد 

    و به تدریج عشق شروع به جوانه زدن کرد. 

     جان درخواست عکس کرد،

    ولی با مخالفت ” میس هالیس ” روبه رو شد. 

    به نظر هالیس اگر ” جان ” قلبا به او توجه داشت دیگر شکل ظاهری اش نمی توانست برای او چندان با اهمیت باشد. 

    ولی سرانجام روز بازگشت ” جان ” فرا رسید 

    آن ها قرار نخستین ملاقات خود را گذاشتند : 

    ۷ بعد از ظهر در ایستگاه مرکزی نیویورک. 

    هالیس نوشته بود : 

    " تو مرا خواهی شناخت از روی گل سرخی که بر کلاهم خواهم گذاشت ." 

    بنابراین راس ساعت ۷ بعد از ظهر ” جان ” به دنبال دختری می گشت 

    که قلبش را سخت دوست می داشت 

    اما چهره اش را هرگز ندیده بود.

    ادامه ی ماجرا را از زبان خود " جان " بشنوید: 

    زن جوانی داشت به سمت من می‌آمد،

    بلند قامت و خوش اندام

    موهای طلایی‌اش در حلقه‌های زیبا ، 

    کنار گوش‌های ظریفش جمع شده بود.

    چشمان آبی رنگش به رنگ آبی گل ها بود

    و در لباس سبز روشنش به بهاری می مانست 

    که جان گرفته باشد

    من بی اراده به سمت او قدم برداشتم ،

    کاملا بدون توجه به این که او آن نشان گل سرخ را 

    بر روی کلاهش ندارد. 

    اندکی به او نزدیک شدم . 

    لب هایش با لبخند پرشوری از هم گشوده شد

    اما به آهستگی گفت ” ممکن است اجازه دهید عبور کنم ؟" 

    بی‌اختیار یک قدم دیگر به او نزدیک شدم و

    در این حال میس هالیس را دیدم. 

    تقریبا پشت سر آن دختر ایستاده بود 

    زنی حدودا ۵۰ ساله ..

    با موهای خاکستری رنگ که در زیر کلاهش جمع شده بود. 

    اندکی چاق بود و مچ پای نسبتا کلفتش توی کفش های بدون پاشنه جا گرفته بودند.

    دختر سبز پوش از من دور می شد و من احساس کردم که بر سر یک دوراهی قرارگرفته ام.

    از طرفی شوق و تمنایی عجیب مرا به سمت آن دختر سبز پوش فرا میخواند و از سویی علاقه ای عمیق به زنی که روحش مرا به معنای واقعی کلمه مسحور کرده بود 

    به ماندن دعوتم می کرد. 

    او آن جا ایستاده بود با صورت رنگ پریده و چروکیده اش که بسیار آرام و موقر به نظر می رسید.

    و چشمانی خاکستری و گرم که از مهربانی می درخشید.

    دیگر به خود تردید راه ندادم. 

    با کتاب جلد چرمی آبی رنگی که در دست داشتم 

    و در واقع نشان معرفی من به حساب می آمد جلو رفتم.

    از همان لحظه فهمیدم که دیگر عشقی در کار نخواهد بود.

    اما چیزی به دست آورده بودم که ارزشش حتی از عشق بیشتر بود.

    دوستی گرانبهایی که می توانستم همیشه به آن افتخار کنم. 

    به نشانه ی احترام و سلام خم شدم و کتاب را برای معرفی خود به سوی او دراز کردم. 

    با این وجود وقتی شروع به صحبت کردم 

    از تلخی ناشی از تاثری که در کلامم بود متحیر شدم.

    من ” جان بلانکارد” هستم و شما هم باید دوشیزه می نل باشید. 

    از ملاقات شما بسیار خوشحالم 

    ممکن است دعوت مرا به شام بپذیرید؟

    چهره ی آن زن با تبسمی شکیبا از هم گشوده شد

    و به آرامی گفت: فرزندم من اصلا متوجه نمی‌شوم!

    ولی آن خانم جوان که لباس سبز به تن داشت 

    و هم اکنون از کنار ما گذشت..

    از من خواست که این گل سرخ را روی کلاهم بگذارم 

    و گفت اگر شما مرا به شام دعوت کردید باید به شما بگویم که

    او در رستوران بزرگ آن طرف خیابان منتظر شماست.

    او گفت که این فقط یک امتحان است

    ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺷﻌﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺕ،

    ﺑﻪ ﺣﯿﻮﺍﻧﺎﺕ ﺷﻬﻮﺕ ﺩﺍﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﻮﺭ،

    ﻭ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ....

    ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﻌﻮﺭﺵ ﺑﻪ ﺷﻬﻮﺗﺶ غلبه ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺍﺳﺖ،

    ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺗﺶ ﺑﺮ ﺷﻌﻮﺭﺵ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ ﺣﯿﻮﺍﻥ ﭘﺴﺖ ﺗﺮ...


    Sina Moradi

  • نظرات [ ۸ ]
    • سینا مرادی
    • پنجشنبه ۵ آذر ۹۴

    قاچاقچی

    در برنامه ریزی و بررسی هایی که توسط مدیران انجام می شود باید مراقب باشند که نکات اصلی و فرعی با هم جابه جا نشوند. به داستان عبرت آموز زیر توجه کنید:


    مردی با دوچرخه به خط مرزی می رسد. او دو کیسه بزرگ همراه خود دارد. مامور مرزی می پرسد : «در کیسه ها چه داری». او می گوید « شن »


    مامور او را از دوچرخه پیاده می کند و چون به او مشکوک بود ، یک شبانه روز او را بازداشت می کند ، ولی پس از بازرسی فراوان ، واقعاً جز شن چیز دیگری نمی یابد. بنابراین به او اجازه عبور می دهد.


    هفته بعد دوباره سر و کله همان شخص پیدا می شود و مشکوک بودن و بقیه ماجرا.....


    این موضوع به مدت سه سال هر هفته یک بار تکرار می شود و پس از آن مرد دیگر در مرز دیده نمی شود.


    یک روز آن مامور در شهر او را می بیند و پس از سلام و احوال پرسی ، به او می گوید : من هنوز هم به تو مشکوکم و می دانم که در کار قاچاق بودی ، راستش را بگو چه چیزی را از مرز رد می کردی؟ قاچاقچی می گوید : دوچرخه!


    بعضی وقت ها موضوعات فرعی ما را به کلی از موضوعات اصلی غافل می کند.


    Sina Moradi

  • نظرات [ ۴ ]
    • سینا مرادی
    • يكشنبه ۱۷ آبان ۹۴
    در این وبلاگ جملات و داستان‌های کوتاه، اشعار تاثیرگذار عاشقانه و فلسفی قرار می‌گیرد :-)
    اگه دنبال آموزش و اخبار کامپیوتر و تکنولوژی و ... هستین به سایت Samiantec.ir سر بزنید.
    آرشیو مطالب
    پیوندهای روزانه