گاهی نفسی هست٬ ولی همنفسی نیست
در هر نفست هم، نفست هیچ کسی نیست
آنقدر غریبی که در این شهر درندشت
دنیای تو اندازهی کنج قفسی نیست
باید که هوایی به سرت داشته باشی
در قلب زمستانیات امّا هوسی نیست
تلخ است که راضی شده باشی به دغلها
شیرین شده باشی و ببینی مگسی نیست ...!
تنهاییت آنقدر بزرگ است که پیشش
خوشبختیت اندازهی حجمِ عدسی نیست
کبریت بکش روی خودت شاعر بدبخت!
فریاد بزن! داد بزن! دادرسی نیست
لعنت به توکه هر نفست مژدهی درد است
گاهی نفسی هست٬ ولی هم نفسی نیست ...
بعد از این عشق به هر عشق جهان میخندم
هرکه آرد سخن عشق به میان میخندم
من از آن روز که دلدارم رفت
به هوسبازی این بیخبران میخندم
خنده تلخ من از گریه غم انگیزتر است
کارم از گریه گذشتست به آن میخندم
امیدی بر جماعت نیست میخواهم رها باشم
اگر بیانتها هم نیستم بیابتدا باشم ....
چه میشد بینِ مردم رد شوم آرام و نامرعی
که مدتهاست میخواهم یک شب خدا باشم ...
اگر یک بارِ دیگر فرصتی باشد که تا دنیا بیایم
دوست دارم تا قیامت در کما باشم ...
خیابانها پر از دلداده و معشوقِ سردرگم
ولی کو آنکه پیشش میتوانم بیریا باشم؟
کسی باید بیاید مثلِ من باشد، خودم باشد
که با او جایِ لفظِ مضحکِ من یا تو (ما) باشم ...
یکی باشد که بعد از سالها نزدیکِ او بودن
به غافلگیر کردنهایِ نابش آشنا باشم ...
دلم یک دوست میخواهد که اوقاتی که دلتنگم
بگوید:
خانه را ول کن بگو: من کِی کجا باشم؟؟؟
نصیحت بزرگی خیلی ساله تو ذهنم مونده
میگفت: اگه مهمون خونهای بودین و صاحب خونه براتون چای آورد رد نکنین
شاید این تنها چیزیه که برای پذیرایی از مهمونش داره و اگه نخورین نمیدونه باید چیکار کنه...
دوستان حواستون به دستای خالی هم باشه...
صدای تسلیمم به کوه رسید… کوه ویران شد
صدای شکستنم به دریا رسید… دریا طوفان شد
وصال من چه شد؟
عشق چه شد؟
نجوای شب… اشکهای سحر…
فردای من چه شد؟
خداوندا…
ویرانهام… طوفان من چه شد؟
چــه لــَحظـه ے دردآوریــه ...
اون لـَحــظه کـه میپـُرسـه خوبــے ؟
پـَنـج خـَط تـایپ میکـُنے ولــے بجـاے
" Enter "
هــَمـه روپـاکـــ میکـُنـے ومینـِویسـے خوبـَم ... تـوچــطورے ؟ٔ
این فصل آخر است ببخش عاشقانه نیست
امشب در این خرابه هوای ترانه نیست
مردم دوباره پشت سرم حرف میزنند
اما عجیب! لحن تو هم صادقانه نیست
قلبی که جنس شیشه شد آخر شکستنی ست
عشقی که گشت یکطرفه جاودانه نیست
گفتم بمان به زخم غرورم نمک نپاش
گفتی سزای عشق مگر تازیانه نیست
با این همه اگر چه مرا برده ای ز یاد
هر چند در وجود تو از من نشانه نیست
باور نمیکنم که تو طردم کنی ولی
رفتم برای ماندنم آخر بهانهای نیست
ﭘﺪﺭﺑﺰﺭﮒ ﻣُﺮﺩ...
ﺍﺯ ﺑﺲ ﮐﻪ ﺳﯿﮕﺎﺭ ﮐﺸﯿﺪ...
و
ﻣﺎﺩربزرگ،
ﺳﺎﻋﺖ ﺯﻧﺠﯿﺮﺩﺍﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ ﺟﻠﯿﻘﻪﺍﺵ ﺳﻨﺠﺎﻕ ﻣﯽﺷﺪ، ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﺸﯿﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺧﺮﺍﺏ ﺷﺪ،
ﺳﺎﻋﺖ ﺳﺎﺯ ﻋﮑﺴﯽ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻔﺤﻪﯼ ﭘﺸﺘﯽ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺨﻔﯽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ!…
دختری که شبیه جوانی مادربزرگ نبود!!!
پدربزرگ چقدر کم سیگار میکشید...
ﺗﻨﻬﺎﻡ
ﺍﻣﺎ ﺩﻭﺭﻡ ﺷﻠـــــــﻮﻏﻪ✔
ﻣﻬﺮﺑــــــــﻮﻧﻢ
ﺍﻣﺎ ﻭﺍﺳﻪ ﺍﻭﻧﺎیی ﮐﻪ ﺩﻭﺳﻢ ﺩﺍﺭﻥ✔
ﺭﻓﯿﻖ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﭼﻮﻥ از کسی ﺭفاقت ﻧﺪﯾـــــﺪﻡ✔
ﺳﺮ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺭﺍﻩ ﻣﯿﺮﻡ
ﭼﻮﻥ ﺯﻣﯿﻦ ﺯﯾﺮ ﭘــــﺎﻡ ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮﻩ✔
و در آخر بگم...
ﮐﻢ ﻣﯿﺨﻮﺍﺑﻢ
ﭼﻮﻥ یه ﺧــــﻮﺍﺏ ﺍﺑﺪﯼ ﺗﻮ ﺭﺍﻫﻪ✔
